Mijn Ghost en ik

Lieve Ghost,

Half september mocht ik je ophalen in Vaassen. Wat een stoere fiets stond daar! Met grote 29” wielen, een breed stuur, strakke look en goed afgemonteerd. Gloednieuw en stralend stond je op me te wachten. We zijn samen naar Deventer gegaan, naar huis. En waren bij thuiskomst geen vriendjes.

In de schuur staat een andere stoere fiets naast jou. Een mooie rood-witte Trek die ik in juni kreeg. We gingen toen meteen samen op vakantie om klimmeters te maken in de Duitse Eiffel. Dat was best spannend, maar we bleken de beste maatjes. Fietsten samen weg alsof we nooit anders hadden gedaan.

Zo anders is dat met jou. Bijna zes weken later hebben we nog maar krap 250 km gefietst. Dat komt deels doordat de Trek en ik een beetje te hard van stapel zijn gelopen in de zomer (Lief zijn voor jezelf). Ben je misschien een beetje jaloers? Is het daarom dat sinds jij er bent, de Trek al drie lekke banden heeft gehad?!

Mijn volledige aandacht ligt nu bij jou. Met tegenzin. Het voelt namelijk niet gemakkelijk als ik met jou op pad ben. We zijn daarom vrijdag even bij Gerrit geweest, om te kijken of hij ons kan helpen. Hij heeft jou een beetje los gemasseerd en mij een peptalk gegeven. Hopelijk net dat zetje in de rug dat we nodig hebben.

Ik ga m’n best voor je doen Ghost, doe jij dan ook een beetje je best voor mij? Je mag namelijk met me mee naar Kenia! Je mag vliegen! Je mag zoeven over de rode klei en laten zien hoe sterk je bent. Stoere foto’s maken met de Kilimanjaro op de achtergrond. Genieten van de zon op allemaal schitterende plekjes waar vrijwel geen fiets ooit is geweest. Wie weet zien we zelfs wel olifanten en giraffen!

En de Trek? Die blijft waar ie staat, in de schuur. Zullen we zorgen dat ie al jaloers is voordat we weggaan? En dat ie strontjaloers is als we weer terug zijn? De komende maanden wordt ons feestje!

Liefs,
Astrid

20141025_124547

Zaterdag zelfs een luxe modderbad geregeld!

Driemaal lek in één week.

Driemaal lek…

Advertenties

Lief zijn voor jezelf

Maart 2014, de zon laat zich al zien en ik wil naar buiten, ik wil fietsen! De fiets kwam uit de schuur en samen met mijn nichtje werden de eerste kilometers van het jaar gemaakt. De eerste van een heleboel kilometers die nog gingen volgen. Vanaf maart werd het aantal fietsuren namelijk langzaam aan opgevoerd. Zeker toen ik wist dat ik naar Kenia zou gaan. De opbouw had zijn piek in de zomer, waar ik zo’n 10 uur per week op de fiets zat.

In mijn achterhoofd zat er een stemmetje dat zei “doe je niet een beetje teveel?”. Het heerlijke weer en de uitdaging die in Kenia op me staan te wachten verdreven dat stemmetje echter snel naar de achtergrond. En ik genoot op de fiets!

Tien uur fietsen per week, de helft daarvan ook nog best intensief… dat was natuurlijk te veel. Ik heb namelijk ook nog een fulltime baan, heb allerlei andere zaken rondom Epe Fietst voor Water op te pakken en ik wil mijn familie en vrienden ook graag zien. Dat paste allemaal niet. Resultaat: ik had mezelf uitgeput. Zelfs tot zo’n punt dat ik geen zin meer had om op de fiets te stappen!

Ik heb dus even flink op de rem getrapt. De laatste maand heb ik flink minder gefietst en de afgelopen week zelfs helemaal niet. Tijd om even tot rust te komen en een nieuw “plan de campagne” op te stellen.

Wat me in Kenia precies te wachten staat weet ik niet, maar dat ik daar niet de wedstrijd van mijn leven hoef te fietsen weet ik wél. Ik moet 9 dagen fietsen en in die dagen 750 km afleggen. Dat hoeft echter niet hard. Trainen zal ik zeker moeten, maar dat ga ik doen met het volgende doel: een goede conditie, getrainde benen, gewend zijn aan de fiets en gezond zijn. Zorgen dat ik het fietsen leuk blijf vinden, en dat ik die 750 km “gemakkelijk” aan kan. Want alleen dan kan ik er in Kenia ook nog daadwerkelijk van genieten.

hsfile_217119

Daar waar ik nogal eens wil roepen dat het mooi fietsen is rondom Epe, zullen mensen een andere uitspraak van mij ook wel herkennen:

Lief zijn voor jezelf!

Waar ik dat voor anderen weet, was ik dat zelf even compleet vergeten. Ik knoop het me goed in de oren, ik ga lief zijn voor mezelf! Herinneren jullie me er aan als ik het weer dreig te vergeten?

Mijn liefde voor sport en een inspirerende avond met Marijn de Vries

Sport. Ik zou er niet zonder kunnen. Als mini-pupil was ik al op de atletiekbaan te vinden, ik heb een blauwe maandag getennist, heb op judo en voetbal gezeten, ben in Enschede gaan knotsballen en heb daar de triathlon ontdekt, doe mee aan bootcamps met collega’s en ben al jaren dol op fietsen. Je grenzen opzoeken en verleggen, buiten zijn, met anderen iets leuks doen, voldoening, zelfvertrouwen óf juist een leeg hoofd. Fantastisch dat sporten!
Niet alleen zelf sporten, maar ook sport kijken kan ik met veel plezier doen. Zet je me tijdens de Olympische Spelen voor de TV… ik blijf er rustig de hele dag zitten en kan je na een aantal keer kijken best vertellen of een atleet die meedoet aan iets onbekends als moguls het goed doet of niet.

Het fascineert me denk ik, wat een menselijk lichaam (en niet in het minst de geest) allemaal kan. En dat mensen zoveel doen en laten om het hardst rondjes te rijden op de schaats, om de sterkste te zijn op de tatami of het snelst een berg af te skiën. Dat meiden als Ireen Wüst of Marianne Vos, meiden van mijn eigen leeftijd, een compleet ander leven hebben. Hoe ziet dat leven er uit? In deze tijd is het dankzij de social media niet meer heel moeilijk daar achter te komen. Via die social media volg ik deze topsporters dan ook.

Marijn de Vries is daar sinds kort aan toegevoegd. Haar naam kwam ik de laatste tijd vaak tegen op Strava (fietsers-app/website). Ik herkende de naam van de Ladies Ride in Limburg waar zij toen met alle ladies van Leontien’s ploeg ook reed. Even googlen wekte mijn interesse; ze was namelijk pas op haar 30e begonnen met fietsen! Daarnaast schrijft ze ook nog eens erg leuke columns (check ze hier) en geeft ze zo een humoristische, vrolijke en oprechte inkijk in het leven van een profwielrenster. Zelf was ik nieuwsgierig naar hoe ze zo die topsportcarrière is ingerold. Ik heb haar uitgenodigd daarover te vertellen als fundraiser voor Epe Fietst voor Water.


20141001_200857

Marijn vertelt over haar wielercarrière en geeft een instructie “plassen in de koers”.

IMG_182899802315259

 

 

 

 

 

 

 



Wat was het een inspirerende avond. Marijn heeft verteld hoe ze op haar dertigste eigenlijk wel iets anders wilde en een expirement is gestart: kan ik op m’n 30e nog topsporter geworden? Dat kon ze dus inderdaad. En hoe ziet zo’n topsportleven er dan vervolgens uit? Ze vertelde onder andere over de schaamteloze badkamermanieren als ze op pad zijn, heeft plasinstructies gegeven voor dames (of voor heren in snelle uit één stuk bestaande pakken), verteld hoe ze kan genieten van fietsen in Qatar, China of de binnenstad van Florence, maar ook verteld over haar manier van trainen, hoe gevaarlijk het soms kan zijn in het peloton en hoe je daar dan maar mee om moet weten te gaan. En er was een heel leuk en enthousiast vraaggesprek daarna. Er kwam van alles langs, van voedings- en trainingstips tot vragen over menstruatie, haar rol in de ploeg en de fiets.

Waar het uiteindelijk allemaal op neer kwam? Volg je hart, geloof in jezelf! Twijfel je of je met je eigen bedrijf moet beginnen of toch nog die studie moet gaan doen? Vertrouw in jezelf en doe het gewoon, want wanneer faal je nou eigenlijk? Je leert er toch altijd van?! En vergeet ondertussen niet te genieten!
Mooi mens Marijn en wat een enthousiasme en positieve energie was er deze avond. Ik werd er blij van en dat er niet zoveel geld mee is opgehaald… jammer dan, het was een topavond!