Overtraind en dan…

Deze zomer ben ik keihard over mijn grenzen heen gegaan. Zoals ik al schreef in de blog Lief zijn voor jezelf wilde en moest ik veels te veel van mezelf. Ik stond er bij en ik keek erna, want ik wist best dat ik teveel van mezelf vroeg. Ik ging veel op de bank hangen, kwam met een uitgeput gevoel uit bed, had geen rust meer in lijf en hoofd om rustig een boek te lezen, zorgde slecht voor mezelf… Dat ben ik niet! Toch deed ik er niets aan. Ik wilde niet toegeven dat ik dit niet aan kon. Tót het moment dat ik op een zonnige dag op de fiets zat in de mooie bossen van Epe, veel lieve mensen om me heen had en niets anders wilde dan huilen. Ik was op…

En dan? Je kunt niet ineens alles loslaten, de boel de boel laten en je twee weken in bed verstoppen. Het is een uitdaging om naast al die dingen die moeten, ook genoeg rust te nemen. Vooral omdat je van jezelf dingen moet, die eigenlijk niet belangrijk zijn. Weet maar eens op te boksen tegen dat stemmetje dat zegt dat je van alles moet; trainen, nog meer sponsors zoeken, ramen wassen, etcetera. Het stemmetje op de andere schouder, dat stemmetje dat weet dat ik lief moet zijn voor mezelf… die is duidelijk nog niet altijd opgewassen tegen dit duivelse stemmetje. Niet alleen heb ik het zo ver laten komen, ook toen ik echt wist dat het anders moest maakte ik het mezelf nog moeilijk. Zes weken later was ik namelijk wel iets uit het dal van oververmoeidheid geklommen, maar met elke twee passen naar boven, gooide ik mezelf er ook weer een terug. Het was een drukke strijd in m’n hoofd tussen dat duiveltje en het engeltje.

image

 

 

In maart bleek ik al die zet gedaan te hebben die me uit dat dal gaat laten komen. Toen, al voor ik van Epe Fietst voor Water wist, boekte ik een reis naar de andere kant van de wereld. Het kon niet beter gepland zijn. Ik ben er nu, in Stellenbosch, Zuid-Afrika, en wat thuis slecht lukte, lukt nu wel. De vier dagen dat ik er nu ben hebben we een beetje rondgehobbeld door de stad, een halve dag gewandeld in de bergen en verder boekje ggelezen, films gekeken en gerelaxed. En ik kan me er niet druk om maken. Het is goed zo. De Tafelberg, de walvissen bij Hermanus, de mountainbikeroutes, de wijnplantages… die moeten nog even wachten. De accu’s liggen aan de lader en zijn bijna vol.

Die accu’s gaan vol mee terug naar Deventer. Daar zal ik beter voor ze gaan zorgen, want hoe zonde is het om zoveel te willen dat je eigenlijk overal net niet van geniet. Zo moe en uitgeput zijn, al die onrust in je hoofd omdat je zoveel moet van jezelf, je hoofd en lichaam die niet hetzelfde willen en kunnen… dat is maar niks!

Gelukkig is Zuid-Afrika lief voor me en goed voorbeeld doet goed volgen toch?

Advertenties

4 gedachtes over “Overtraind en dan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s