Kenia, here we come!

DSC_5395Na 4500 km fietsen over de schitterende Veluwe, langs de IJssel, door de Kroondomeinen, in de Duitse Eiffel en zelfs een stukje in Zuid-Afrika. Op de weg, door het bos en de blubber, in de bergen en door de sneeuw. Alleen, samen met de fietsclub, met Aloha, met m’n nichtje of natuurlijk met de groep van EFVW. Met mezelf overtrainen in de zomer, met een vervelende ontmoeting met de man met de hamer eind december én met een heerlijke race over het strand in Egmond die aangaf dat het met die benen, conditie en het hoofd nu wel goed zit.

De grootste uitdaging van Epe Fietst voor Water zat hem echter niet in het fietsen, maar in een mooi bedrag voor Maai Mahiu bijeen krijgen, en dat is gelukt! Dankzij een enthousiaste baas bij Topicus, met ZEEF en NootroFIT als bedrijfssponsors, met ondersteuning van de de Subway en de Deventer fietsenmakers Bos en Riesewijk. Met de veilingopbrengst bij het lustrum van triathlonvereniging DSTV Aloha. Dankzij het organiseren van allerlei activiteiten als een lezing met Marijn de Vries, fietstochten Deventer-Epe-Deventer, volleyballen, appelflappen bakken, the Battle voor 10939075_10202507564409297_1978894571_oWater, een workshop creatief flitsen en een loterij. Door mensen te vertellen vertellen over EFVW, door flyers uit te delen, door het schrijven van blogjes en door middel van een Facebook-pagina. Dankzij jullie staat daarmee de teller boven de €5.000,- en hebben we met de groep zelfs al meer dan €81.000,- weten op te halen. Fantastisch!!

Zonder ook nog maar een kilometer in Kenia te hebben gefietst is het zo al een onvergetelijk mooi avontuur. En nu, nu mogen we naar de zon, met een fiets onder onze kont door een schitterend land trekken en gaan we finishen in Maai Mahiu. Dan kunnen we zien waar we het allemaal voor gedaan hebben en het samen in stijl afsluiten. Wat een feest gaat dat worden!

Dank dat jullie met mij hebben meegeleefd, dat jullie mij en ons hebben gesteund door op wat voor manier dan ook aan het project bij te dragen. Dank dat jullie mijn enthousiasme wilden aanhoren, maar er ook waren als ik even minder enthousiast was. Ik ben jullie eeuwig dankbaar en ga voor elke euro fietsen wat ik waard ben!

Liefs,
Astrid

p.s. doneren kan nog altijd: NL46 RABO 0157255530 o.v.v. Astrid Fietst voor Water. Vertel dat vooral door aan iedereen die het horen wil. Ouders, partners, vrienden, familie, collega’s, sportgenootjes… iedereen die zo’n mooi project een warm hart toe zal dragen en/of het stoer vindt dat we daar 750km gaan fietsen. Elke euro is hard nodig!!

Smash 'm for Water (Team AWESOME)

Team Awesome tijdens Smash ‘m For Water

10888393_316610278539156_6920702539046932744_n

Fietsen in de snijdende kou en dan toch de illusie van Kenia!

 

Advertenties

Astrid, de wind en de man met de hamer

Afgelopen weekend deed ik mee aan aan de EPE, de Egmond-Pier-Egmond. Dit is een strandrace van 36 km, van Egmond naar de pier bij IJmuiden en weer terug. Zoiezo al zwaar omdat je op het strand fietst, maar dit jaar stond er ook nog windkracht 7-9. Wat was het tof en wat voelde ik me goed en sterk!

Samen met twee vriendinnetjes van de triathlonvereniging deed ik mee aan de race. De start was waardeloos, met een paniek tochtje naar de fietsenmaker omdat ik een schroefje van m’n schoenplaatje verloren was, omdat we het goede startvak niet vonden en omdat het regende! Eenmaal van start was ik de twee dames al meteen kwijt en was ik doorweekt.

Gelukkig was ik snel warm en begon ik de lol wel in te zien van het vinden van een plekje waar ik uit de wind zat. Gedurende de race werd het allemaal alleen maar leuker, te beginnen bij de drinkpost aan de pier, waar ik een van m’n vriendinnetjes spotte.

Astrid Fietst door Water

Astrid Fietst DOOR Water

Yes, gezellig samen terug dus! Op driekwart van de route werden we de duinen in gestuurd voor wat verversingen en toen werd het nóg leuker: ik mocht een trap af stuiteren met de fiets, ik mocht naar de WC, ik kon eens goed oefenen met op het allerlaatste moment voor een hooibaal stoppen en afstappen (handige skill voor in een triathlon) én ik ben toen van de strandafgang door het mulle zand heen naar het stevige zand gefietst, puur omdat ik vond dat ik dat moest kunnen. Dat ik me zo goed voelde, bleek vooral in de kilometers daarna. De man met de hamer kwam namelijk langs en zorgde er voor dat de een naar de ander instortte. Maar HA, ik had goed gegeten en gedronken en mij kon ie niet krijgen. Gelukkig maar, want zo kon ik mooi mijn vriendinnetje die wel neergehamerd werd uit de wind zetten danwel houden om haar zo heel en relatief gespaard mogelijk bij de finish te krijgen.

Dan nog even over die wind. Die wind die had de dag van z’n leven namelijk, waarschijnlijk opgehitst door de man met de hamer die al die extra slachtoffers die er met de omstandigheden van zaterdag te halen vielen wel zag zitten. Op de heenweg hadden we de wind namelijk van opzij en licht van voren, maar op wonderbaarlijke wijze was deze op de terugweg zo gedraaid dat we hem nog steeds vooral van opzij, maar veel meer en krachtiger van voren hadden. De laatste kilometers werd een eindsprint ingezet en ging ie met de kilometer harder blazen. Dat is ook mooi terug te zien in onze snelheden, al leek het voor onszelf dat we steeds harder gingen omdat alle neergehamerde mensen voorbij gefietst werden. Wat dan wel een voordeel was aan die wind was dat we heerlijk ongegeneerd konden schreeuwen dat ie een rotzak was.

Toen het uiteindelijk zo ver was dat we het strand weer af mochten dachten we “Yes, we zijn weer in Egmond, terug op het asfalt, we hebben het overleefd”. Nou, die wind liet ons snel anders denken, want ook daar wist ie nog rottigheid uit te halen. Voor ons werd zonder pardon een dame omver geblazen en een andere fietser ging de hekken in. Wij bleven gelukkig overeind en na 2 uur en 33 minuten mochten we een welverdiende medaille omdoen. TWEE UUR EN DRIE-EN-DERTIG minuten!! Over slechts 36 kilometer!! Had ik al gezegd dat ze dit een epische E-P-E noemden, met omstandigheden die we waarschijnlijk nooit meer mee zullen maken?

20150110_172050

Welverdiende douche voor m’n trouwe Ghost

p.s. zondag bleek hoe een geluk we hadden dat de race door was gegaan. De lopers van de halve marathon hadden namelijk nog maar een paar meter strand over, nooit genoeg om alle fietsers langs te laten. Mazzelaars waren we dus! Mijn fiets overigens niet met al dat zout en zand, maar die mocht wel voor het eerst in z’n leven onder de douche.

p.p.s. een paar weken geleden heeft die man met de hamer mij wel te pakken gehad, en goed ook. Niet een heel fijne ervaring een maand voor je naar Kenia gaat. Gelukkig ging het zaterdag dus heel anders! Wat het grote verschil was? VOEDING! Dus… niet vergeten dat je, ook al is het zo koud of juist zo warm is dat je geen zin hebt, gewoon moet blijven eten en drinken. Zo niet, dan staat de man met de hamer je met smart op te wachten.