Dag 3: banden plakken, een schitterende busrit en een kijkje in het kamp

Uitslapen was voor vandaag het plan, en dat is redelijk gelukt. Het vroege vertrek van de selecte groep fietsers is mij in ieder geval totaal ontgaan. Na het ontbijt is het tijd om de enorme berg banden te plakken en daar vinden we een mooi systeem met twee bandenplakstations die als volgt te werk gaan: van de pomper naar de gaatjeszoeker en -markeerder, door naar de plakker en dan nogmaals langs de pomper en de bak met water. De meeste banden komen er met meerdere plakkers en meerdere rondjes langs het plakstation eindelijk goed uit (zo hopen we). Daarnaast worden de fietsen, nu er de tijd voor is én het licht is, druk gepoetst, waar nodig bijgesteld en worden de kettingen in de wax gezet. We zijn er een aantal uur zoet mee, maar dan heb je ook wat.

Tijd om de busjes in te laden, de fietsen er op te binden en richting kamp te gaan. Zo soepel als we zelf het banden plakken hadden gedaan, zo Afrikaans gaat het nu. De busjes zijn er uiteraard later dan afgesproken en als er gezegd wordt dat we gaan en we met z’n allen in de bus zitten, kunnen we er tien minuten later weer uit. Dit proces herhaalt zich nog een keer, totdat Bertie en Silke het heft in handen nemen. Gelukkig maar, want anders zouden we halverwege de middag nog steeds bezig zijn met in en uit de bus stappen. Het grootste probleem zat hem in de fietsen die mee moesten. Bertie is zo resoluut om het dak van een auto op te klimmen en het zelf te doen, en ik volg haar voorbeeld op een andere truck. Eerlijk gezegd meer omdat ik de kans op een truck te klimmen niet voorbij wil laten gaan, dan dat ik denk zo’n goede knoper te zijn. Máár, fietsen aanpakken kan ik best en met Marc en Sjacco erbij lukt het prima die fietsen stevig en dankzij karton/matjes/slaapzakken enigszins beschermd op de daken te krijgen.

Eindelijk, eindelijk rijden we dan toch echt en de route voert ons langs een schitterende agave plantage. Een glooiend groen landschap, met van die gekke puntige planten erop, Kenianen druk aan het werk en daar waar de rijke plantage eigenaren wonen staan bomen en struiken in de felste kleuren in bloei. Prachtig. De route leidt ons vervolgens het Tsavo West National Park in, wat ook weer schitterend mooi is. We spotten zebra’s, wildebeasts, grote vogels en ongetwijfeld een heleboel meer dat we door onze snelheid niet eens bewust kunnen opmerken.

Wat ons natuurlijk niet ontgaat zijn witte stipjes op de weg die steeds dichterbij komen. Onze fietsers!! Wat een helden. Het is ongelooflijk heet en op deze weg staat geen enkele boom waar je je tegen de zon kunt wapenen. En zij? Zij fietsen gewoon door, ook al zijn ze verkeerd gefietst, hebben ze pijnlijke billen en materiaalpech waardoor Steven op een veels te kleine fiets verder moet. Joelend zitten we in de bus, geven we ze water, een halve meter schaduw van de bus (de zon staat zo hoog dat er nou eenmaal niet meer schaduw is) en geven ze een peptalk voor de laatste kilometers. Die ze uiteraard prima uit weten te fietsen. Toppers zijn het!! En al weet ik dat ik deze hitte vandaag niet had getrokken, ik baal er wel van dat ik niet al fietsend over deze schitterende route kon…

Dan nog even een rondleiding door ons tentenkamp. We slapen met twee personen in een tent. In mijn tent zijn elke dag twee gammele veldbedden te vinden, net als roomie Sophie, onze tassenchaos en op het bed een matras. Nou ja, matrasJE. Net als de eettent, de tafels en stoelen, de toiletten en douchen worden onze tenten en bedden elke dag afgebroken, ingeladen in de bus, vervoerd naar het volgende kamp en weer opgebouwd. Wat een respect voor die jongens, want niet alleen gaan ze pas veel later naar bed dan wij, ze staan ook alweer eerder op en zijn de hele dag bezig met sjouwen, tenten afbreken en weer opbouwen, zorgen dat er licht en elektriciteit is (op een manier waarvan wij bang zouden zijn geëlektrocuteerd te worden), dat er water is voor de “douches” en dat er zelfs nog een colaatje en biertje voor ons klaar staat. Echt comfortabel kun je ons leventje niet noemen, maar dat komt zeker niet door het gebrek aan inzet van deze jongens. Wat een harde werkers!

Advertenties

Een gedachte over “Dag 3: banden plakken, een schitterende busrit en een kijkje in het kamp

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s