Dag 9 – deel 2: de finish

Tijdens de lunch kalmeren de gemoederen al snel als blijkt dat we nog maar zo’n vijf kilometer hebben af te leggen tot de finish. Vijf kilometer die over de hoofdweg zullen gaan, die we als één grote groep zullen fietsen (ja, dit keer echt!) en waar we begeleid zullen worden door de politie. Wel zo veilig op een drukke, Keniaanse snelweg, waar de verkeersregels iets minder nauw worden genomen als bij ons in Nederland.

Eerst nog de lunch, die er nu natuurlijk wel in gaat. En wachten op de politie, wat nog wel even kon duren. Ik heb dus rustig de tijd om die lekke band te vervangen. Al heb ik inmiddels best wat lekke banden gehad, dat allerlaatste stukje, het laatste stukje buitenband weer in de velg krijgen, dat lukte me nog steeds niet. Gelukkig was Sabine er om haar billen in de strijd te gooien (haar eigen woorden) en floep, daar zat ie. Nog even pompen en weer klaar voor vertrek. Al voelde die band, toen we daadwerkelijk gingen vertrekken, toch echt zachter dan na het oppompen. Dus nog snel nog een keer pompen en dan op voor het laatste stuk.

Net als ik heeft ook Silke een band die ze niet vertrouwd. We besluiten daarom vrij vooraan te fietsen zodat, áls het mis gaat, iedereen direct ziet dat we pech hebben. Bij mij is het mijn achterband en omdat we vooral naar beneden gaan en ik dus niet hard hoef te trappen, sta ik de halve weg richting weeshuis op de trappers. Want, zo denk ik, dan staat er minder gewicht op die achterband en heeft die minder te lijden. Het ziet er trouwens super vet uit, die trein met fietsers, allemaal strak in hetzelfde tenue, die achter me fietsen!

Na een paar kilometer fietsen zien we ineens een groep enthousiaste kinderen met een paar volwassen staan. Ze staan aan de kant van de weg en vormen een erehaag. Als we de hoofdweg afdraaien en al high-fivend door deze haag fietsen zien we ook daadwerkelijk de finishvlag hangen: we zijn er! Hand-in-hand en een half overwinningsgebaar makend, gaan Silke en ik de finish over en draaien we het terrein van het weeshuis op. De kids en de papa’s en mama’s volgens ons razendsnel, want er moet natuurlijk gezongen worden!

Als ik m’n fiets heb weggezet en afgestapt ben, staat Hellen jankend naast me. Ik geef haar een dikke knuffel, maar heb zelf eigenlijk hetzelfde gevoel als na alle andere dagen: “zo, we zijn er”. Maar ik weet natuurlijk dat we de finish gehaald hebben en ik ben super trots op iedereen. Dus, dat knuffelen dat gaat gewoon door. Net als het zingen en dansen, dat zich naar binnen verplaatst. Blanke, stijve Nederlanders staan te dansen met Kenianen die, zo het lijkt, geboren zijn met dans en zang in hun lijf. Mooi schouwspel! En dan komen ze wel hoor, die tranen. Muziek is emotie? Het begint nu ook echt door te dringen dat het klaar is. Dat waar we negen maanden naartoe hebben geleefd, zo hard voor hebben gewerkt, de afgelopen negen dagen samen op de fiets, lachend en huilend, door een ontzettend bijzonder landschap waar we met eigen ogen hebben gezien hoe erg dat water het leven van de mensen beïnvloedt. Wat een bijzondere reis hebben we met elkaar mogen meemaken en wat bijzonder om het zo af te sluiten.

Advertenties

Een gedachte over “Dag 9 – deel 2: de finish

  1. Ooohhh wat goed dat je het zo mooi hebt gedocumenteerd… Echt super!! Krijg er zo weer kippenvel van. Dikke knuffel voor jouw, voor je doorzettingsvermogen, je lieve ik, je gezelligheid, en je fietstalent!! Je bent echt een topper!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s